اون درخت سربلند پر غرور، که سرش داره به خورشید می رسه منم ... منم !

اون درخت تن سپرده به تبر، که واسه پرنده ها دلواپسه منم ... منم !

صدای آهنگ رو تا آخر بالا برده ام و خودم هم دارم هوار می کشم با صدای مردی که نفهمیدم از کجا و کِـی، شد یادگار این روزهای دوری و دوستی و هربار گوشش می کنم، درست انگار نشسته است کنارم و تکیه به بازویش داده ام ... باور هم نمی کند که نکند!

دیدن سقوط تدریجی خودت و دست و پایی که بیهوده می زنی، خیلی سخت است. برای همین دست می بری به قلم و تنها راهی که به مغز نحیفت می رسد برای اندکی از گـُه درآمدن، روزنگار کردن اتفاقات معمولی و مسخره و پیش پا افتاده ی زندگی ات است. شاید اینطوری، هیبت نحس این همه اتفاق گند دوروبرت ریخت و کمی آرامتر شدی.

در همین راستا از همین امروز شروع می کنی که از صبح سه تا کلاس داشتی ، یکی از یکی بی ریخت تر و فرساینده تر! اولی ش که صبح بود، بد نبود البته. بچه های خوبی دارد که کم اند و با انگیزه و البته نسبتآ باهوش که این فاکتور آخری، حتی همین نسبتآ اش هم خودش نعمتی است در این وانفسای IQ ! وقتی هم که یکی از بچه های همان کلاس که ترم قبل هم شاگردت بوده و دختر نازی هم هست و البته شوهر دارد(!)، آخر ساعت می آید پیشت و می گوید که هرگز از زبان خوشش نمی آمده اما سرکلاسهای تو که می نشیند، طور دیگری ست و هی خداخدا می کرده معلم این ترمش هم تو باشی، توی دلت کله قند که چه عرض کنم، نی زار ِ شکر آب می شود!

کلاس بعدازظهر که sub ِ یکی از دوستانت را گرفته ای، عبارتست از چهار true true beginner که واقعآ نمی دانی کدام مغز خر خورده ای اینها را انداخته است starter 1 ! از شش باری که می پرسی   how are you ؟ ، سه بارش که کلآ به باد است چون سرها دارند با کوانین ( این، یک جمع مکسر است! ) فوتبال دستی بازی می کنند و آن دیگر سه بار هم ، جواب یکی اش می شود: I'm 15 ، بعدی the weather is very hospital و منطقی ترینش: I'm good.  جالبی قضیه می دونی کجاست؟ که اینها نمی توانند جواب احوالپرسی بدهند هنوز و طفلک ها برای اینکه زیر سوال نروند یک موقع، گاه افاضاتی می کنند در حدی که می خواهی همین چارلاخ موی آن شرلیایی شده ات را هم بکَنی بدهی دم دود!

کلاس بعدی اما بهتر است. علی رغم اینکه اینجا هم از لحاظ تحلیل جسمی و روانی حسابی پُر و پیمان است، بهرحال بچه های خودت اند و مثل کلاس قبلی نمی مانی که وجدان کاری را دایورت کنی کلآ یا نه؟! و این  اصلآ یک اصل است که ناخودآگاه، کلاس خودت برایت می شود یک قلمروی محروسه که چَم و خَمَش کلآ دست خودت است فقط.

حسابی چشمم ترسیده است از این مهندس – و بقول خودمان big brother – که مسئول دفتر مشهد است و اینطور که بویش می آید، از آن چــــیـــــز هاست! از مدل به مدل بامبول درآوردن سر دادن حقوقهای بچه ها بگیر تا رنگ به رنگ گیر دادن به آمد و شد و نشد حزب اپوزیسیون نوپای اساتید پاپَتی موسسه! سر همین قضیه ی pay ِ بچه ها، تابحال فک و پوز چندتا از قدیمی ها را حسابی ماسانده به دیفال و جرئت نکرده اند جیک بزنند ... و ما اصلآ نمی خواهیم پرسپکتیو چگونگی دسترسی به چندرغاز pay ِ خود ِ تازه از گرد راه رسیده ی بی تجربه ی بی زبانمان را مجسم کنیم! شاید ما هم یکی دوسال دیگر، هم صدای موسیو دانشور شویم که to get what you deserve, you have to be a JERK sometimes !  

دیشب رفتیم به نیت خرید رنگ موی بلوطی، به نسکافه ای راضی شدیم، دودی خیلی روشن را انتخاب کردیم و در نهایت بهمان قهوه ای روشن انداختند که ایده ی تحول سبک چهره آراییمان به زمین گرم بخورد و صرفآ رنگ رژلبمان از صورتی به کرم قهوه ای تغییر یابد و همچنان زیر چشمانمان را سیاه سوله کنیم. خودمانیم البته ... ناراحت نیستیم آنقدرها هم! می دانیم که این زیرچشم سیاه کردن هرچند ترفندی قدیمی، اما همچنان کارگر و از ارکان اصلی sexy looks است!

* و ایـــــن را هم گوش کنید. برای تغییر ، سه بار ... هیپ هیپ هورا !!!